Przyrzeczenia składane przed Jasnogórską Królową Polski w 1956 roku przez wiele naszych babć i mam, teraz my chcemy wcielać w doświadczenie współczesnych kobiet. Także po to, by przekazując je naszym dzieciom zabezpieczyć przyszłość kolejnych pokoleń Polaków.

Będziemy Ci ślubowali, bo widzimy, że gdy tak wiele zmienia się na świecie, to, co się poczęło jako słodki Owoc żywota Twojego – jedynie trwa. Chrystus nie umiera! Stoi Jego Krzyż, przepowiadana jest Ewangelia, kapłani wciąż spełniają Chrystusowe posłannictwo: „To czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22,19). Pasterze nie zawodzą. Rodzina, zmagając się z największymi trudnościami, nadal broni życia narodu, a natchnienie do miłości i sprawiedliwości społecznej ciągle płynie z
najwspanialszego Manifestu Boskiego, z Ewangelii Chrystusowej.
Dzieci najmilsze! Można by z programu Ślubowań Jasnogórskich wydobywać jeszcze jedną po drugiej myśl lub jakąś zasadę krzepiącą, która dodaje narodowi otuchy. Ale niech to wystarczy! Późna już pora i plac ogarniają ciemności, chociaż w serca wstępuje światłość od oblicza promiennej Dziewicy, która jest naszą Królową i pozostanie Nią na zawsze. Pragnę Was wszystkich z tych wałów jasnogórskich wysłać do koleb nadprzyrodzonego życia Bożego, do świątyń parafialnych, zarówno was, bracia kapłani, jak i Ciebie, Ludu Boży! Niech przy każdym kapłanie w kościele i przy każdym biskupie w katedrze skupi się wierna rzesza ludu, która dziś tu przybiegła, aby
się dobrze przyjrzeć swej Matce i Królowej. Mamy teraz oczy pełne blasku Bożego i promiennej czystości. Matka najczystsza – Mater purissima – jest obecna w naszej duszy i myślach. Poniesiemy Ją wszyscy do naszych świątyń. Do pracy, najmilsze Dzieci, do wspaniałego dzieła! Niech krzepią się duchy, niech ożywiają się serca, niech myśli patrzą głęboko w przyszłość, niech pragną przetrwać niejedno tysiąclecie. A naród niech włada tą ziemią, którą otrzymał od Boga, z rozkazem: „Czyńcie sobie poddaną ziemię polską” w miłości Chrystusowej i sprawiedliwości iście maryjnej, pod opieką Kościoła Bożego. […] Błogosławię Wam, najmilsze Dzieci, na tę modlitwę i na wierność ślubowaniom.
Jasna Góra, 3 maja 1957 r. Najmilsze Dzieci! Sam Bóg Wam pomaga, ozdabia Was i upiększa, ażeby przez piękność duszy i ciała budzić w Was jeszcze gorętsze pragnienie duchowej piękności. Nie chcemy, abyście myślały, że Ojciec Niebieski, który jest samą Pięknością, chciałby mieć brzydkie dzieci. Nie! Ojciec Niebieski pragnie mieć piękne dzieci. Sam je upiększa na duchu i na ciele. Dlatego czuwajcie, ażeby to uszanować, aby to wszystko służyło Bogu i prowadziło raczej do Niego, nie do siebie.
W waszym dziewczęcym życiu niezmiernie ważną rzeczą jest to, jak wyglądacie i ubieracie się. Jest to dla Was wielki problem i wielkie zadanie. Stoicie tutaj w regionalnych strojach. Gdy patrzę na Was, Dziewczęta, tak właśnie ubrane, stwierdzam, że współczesna maniera usiłuje zniekształcić tę naturalną i szlachetną estetykę piękna. A przecież w tym waszym stroju wyraża się cała dusza polska, cała szlachetna dążność do estetyki, tak wrodzonej naszemu ludowi. Wystarczy przejrzeć pisma, ażeby zobaczyć, co robi z dziewcząt dzisiejsza moda, jak je niekiedy zniekształca. Zamiast przepięknych wieńców warkoczy, nakłada im na głowy jakieś zmierzwione kopy siana. Czyni z Was prawdziwie smutne figury, u których wszystkie
Jasna Góra, 1 czerwca 1958 r.